Woensdag morgend kreeg ik zoals gewoonlijk mijn flesje melk.
Daarna zette mama mij op de grond om te spelen maar ik wilde niet op mijn voetje staan.
Afspraak gemaakt bij de kinderarts ... Om 10.30u mochten we gaan!
Mijn voet was ontstoken, dat stond vast. Maar de vraag was waardoor? Ik had een klein vlekje op mijn voet. De KA had geen idee of dit een beet was van een insect of dat er een vreemd voorwerp in mijn voet zat (stuk splinter ofzo).
Doorverwezen naar het ziekenhuis...
DAG 1:
We kennen dat ziekenhuis al een beetje, daar moet ik ook op controle gaan voor mijn oogjes.
Om te beginnen mochten we ons gaan aanmelden aan het onthaal, voorschot betalen, doorverwijzing en briefje van de ka afgeven,...
We moesten meteen bij een chirurg gaan. Maar daar was nog geen dokter die vrij was. Er ging een dokter komen, maar niet meteen, we mochten in een wachtgedeelte gaan zitten ...
De lieve mevrouw van de balie belde wat rond en zei ons dat we misschien beter al een broodje ofzo konden gaan halen want het zou nog wel effe duren. Tegen 13u moesten we daar trug zijn! Zo gezegd zo gedaan!
Terwijl we nog moesten wachten mocht ik een lekker broodje met kaas eten. Eigenlijk was ik vrij braaf om al een hele dag niet te kunnen stappen!
Eindelijk was de chirurg aangekomen. Liep ons straal voorbij en was zeer slechtgezind omdat hij al zo weinig tijd had en dat ze ons bij hem gezet hadden.
De mevrouw van de balie, heeft dan een andere dokter opgebeld en na enige tijd mochten we bij een hele lieve mevrouw komen. Ze zei dat het duidelijk te zien was dat mijn voetje ontstoken was maar kon met haar blote oog mijn 'vlekje' niet ontleden. We moesten dan een echo laten maken. Iedereen had pauze en we moesten weer wachten tot 14u. We konden dan al bloed laten nemen, weer effe wachten in nog een ander wachtzaaltje en vanaf dan begon ik te wenen wanneer ik de dokterstafel zag! Al bij al ben ik dan nog flink geweest en de bloedafname is perfect verlopen. We zijn dan een wandelingetje gaan maken en hebben dan nog een 15 tal minuutjes moeten wachten in de wachtzaal van radiologie. Mijn voetje begon steeds roder te zien, en dat ding om de echo te nemen deed mijn voetje dan ook pijn! Ze hebben dan nog een extra verpleegster moeten inschakelen om de echo te kunnen nemen maar ik heb tranen gehuild van de pijn!
Daarna mochten we weer bij die lieve mevrouw gaan en ze zei dat er op de echo niets te zien was, er zat dus niets in mijn voet! De infectie in mijn voet ging wel erg snel, daarom werd er besloten dat ik een baxter met antibiotica moest krijgen. Mama dacht dat ik dan gewoon s'avonds weer mee naar huis mocht maar integendeel! Ik moest waarschijnlijk al tot maandag in het ziekenhuis blijven! Pediatrie werd verwittigd en tussen 17 en 18u mochten we ons aanmelden op de afdeling pediatrie/chirurgie.
Papa verwittigd en die is dan gestopt met werken.
We zijn dan naar huis gereden, hebben een koffer gepakt met mijn teddyberen, kleertjes, boekjes, ...
Ondertussen was papa ook thuisgekomen. Mijn voetje zag er echt niet goed uit!
Rond 17.40u stonden we weer aan de balie van polikliniek 2. Een verpleegster ging ons voor en we kwamen aan op de afdeling pediatrie. Er werd ons gezegd dat er geen plaats was en we werden in een hoekje 'gedropt' in een kamer waar al 3 andere kindjes zaten. We stonden naast de wc en iedereen die naar de badkamer moest moest door ons 'deel'. We hadden zo weinig plaats dat mama en papa ineens hun armen nog niet konden uitstrekken!
Ik zat in mijn bedje een beetje rond te kijken, werd dan gemeten en gewogen, en een verpleegster kwam mij dan halen om de baxter te steken. Mama of papa mochten niet mee. Ze hadden gevraagd dat 1 iemand van ons erbij mocht zijn en we kregen een kort bot antwoord NEE en hoorden mij dan tot op de kamer brullen en krijsen! Na enkele lange minuten kwam ik trug op de kamer en was ik alweer aan het lachen. Mama en papa vonden het vreselijk op die kamer! Het was er warm, geen verluchting, onvriendelijke verpleging, ... We zaten daar met een Marokaans kindje Maryam, een negertje Dante en een mengeling van iets Amanie. 1 mevrouw sprak nederlands en de rest was aant ratelen in hun eigen onverstaanbare taaltje.
Ondertussen waren min peter en tante Katrien aangekomen en was het woelen om ze bij mijn bedje te krijgen!
Om 19.30u werd er door een luidspreker afgeroepen dat het bezoek moest doorgaan omdat de kindjes toe waren aan rust. 3 veldbedjes werden op onze kamer gezet, de mama's van de kindjes mochten daar in slapen. Het leek er echt een vluchtelingenkamp! Het was er echt VRESELIJK!
Mijn voetje werd verzorgd en we zagen dat het steeds slechter ging. Er kwamen meerdere vlekjes bij!
Ik heb dan nog een flesje melk gekregen en dan was het stillaan tijd om te gaan slapen.
Na 3 uren geween ben ik dan uiteindelijk rechtop zittend in slaap gevallen.
Mama en papa gingen effe een frisse neus halen. Ze gingen dat melden aan de balie en een lieve verpleegster vroeg aan mama of ze bij mij bleef slapen. Natuurlijk wilde mama bij mij blijven maar er was gewoon geen plaats meer voor nog zo een veldbedje! Mama zou in de speelkamer moeten gaan slapen en is daarom mee naar huis gegaan met papa.
Mama en papa waren RAZEND over de manier van gang van zaken!
Ze waren het eens als we dag daarna geen eenpersoonskamer kregen dat we dan naar een ander ziekenhuis gingen!
DAG 2:
Om 5.58u belde mama al naar het ziekenhuis om te vragen hoe de nacht gegaan is. Ik was maar 1 x wakker geworden, ze hebben mij dan een propere pamper gegeven en ik ben meteen weer gaan slapen!
Dat was een geruststelling!
Rond 06.40u kwamen mama en papa aan op de afdeling pediatrie. De verpleegster verwelkomde ons en zei dat ik al effe wakker was door dat het al goed druk was op de kamer.
Mama en papa kwamen de kamer binnen en ik lag een beetje te soezen op mijn beer. Als ik mama en papa zag zat ik snel klaar met men armpjes open.
We hebben dan effe lekker zitten knuffelen en ondertussen ruimden de andere mama's hun bedjes op. Daarna kwamen de verpleegsters helpen met de kindjes te wassen.
De windel was door het woelen een beetje van mijn voet af en mama zag meteen dat dat er niet goed uit zag! De verpleegster heeft dan een dokter opgeroepen en een beetje later is die dan ook komen zien. Iedereen die mijn voetje zag schrok ervan! De dokter wist niet wat dat was! Hij dacht een allergische reactie op zalf die ze de vorige avond aan mijn voet hadden gedaan. Het kleine plekje van gisteren was een grote BLAUWE blaas geworden!
Dan hebben we ontbeten. Ondertussen was mama aan het praten met de andere mama's op de kamer. Het kindje over mij had en longontsteking, het kindje naast mij had een aangeboren darmafwijking en het kindje schuin over had iets aan haar nekje.
Als de andere kindjes gewassen waren was het mijn beurt. Maar mama heeft mij zelf gewassen zene! En gewogen en gemeten!
Tijdens het wassen kwam de dokter weer langst. We moesten voortdoen want we mochten meteen bij de dermatologe langst. Ik had het ondertussen al wel gehad met dokters ...
Een hele weg die we moesten afleggen. Ik lag in het kinderziekenhuis en we moesten dan te voet naar het grote ziekenhuis (de 2 ziekenhuizen staan naast elkaar met een gang ertussen). Effe van de kamer af! Oef! Effe verluchten!
Niet zo evident met een baxter die aan een paal hangt op wieltjes waarvan de remmen steeds opspringen!
Na een flinke wandeling door zoveel gangen, het leek wel een doolhof, kwamen we dan aan in de wachtzaal van de dermatologe. Iedereen maar kijken naar mijn voetje! Ze hadden de windel eraf gelaten zodat er effe wat frisse lucht aankon.
Na een 15 tal minuten was het dan onze beurt. Ook de dermatologe wist niet wat ze zag. Na enkele minuten grondig gekeken/gevoeld te hebben, vragen gesteld zei ze dat ze dacht dat het een of andere vorm van exceem was. Welke vorm kon ze niet zeggen want bij elks was er wel iets dat niet klopte ...
De ontsteking in mijn voet zou dan komen door dat ik een wondje had op de plaats waar de exceem zou uitbreken en dat is dan gaan ontsteken.
Mama en papa geloofden niet echt in haar uitleg ...
Weer naar ons kleine plekje in die kleine kamer!
Ondertussen was het tijd om te lunchen.
Ik kreeg een lekkere portie soep, puree met spinazie en 2 schelletjes gebraad. Ik kreeg een volwassen portie omdat mama zei dat ik thuis ook gewoon van tafel mee eet. Ik heb ALLES opgesmuld, buiten men vlees. Daar heb ik dan maar een half sneetje van opgegeten. Ik ben gek op vlees, maar moet altijd eerst groentjes eten en men buikje zat vol!
Daarna heb ik dan nog een tekenblad van plop gekregen en dat heb ik dan mooi gekleurd. Mama had mijn kleurtjes meegenomen en gelukkig maar! Daarna ben ik in mijn bedje in slaap gevallen. Mama en papa 'profiteerden' van de gelegenheid om iets te gaan eten in de cafetaria. Daar zijn dan ook moeke en vake naartoe gekomen. Zij zijn dan al doorgegaan naar mijn kamer waar ondertussen ook bonnie was aangekomen. Al dat bezoek vond ik wel leuk! Daarna waren mama en papa er dan ook nog eens bij en toen werd het wel erg krap op ons kleine plekje! Mama en papa hebben grotendeels in de badkamer moeten staan of niet iedereen kon rond mijn bedje staan. Vake en moeke zijn dan doorgegaan en dan heb ik pakjes opengedaan die ik gekregen heb. Dan is bonnie nog even bij mij gebleven en zijn mama en papa effe over huis gegaan. Als mama en papa trug waren heb ik nog effe gekleurd en dan was het tijd voor het avondeten. Enkele droge sneetjes brood met 3 sneetjes kaas! Ik heb enkel de sneetjes kaas opgesmuld! En een lekker koekje achteraf! Dan zijn bousin en bompa aangekomen. De verpleegster kwam zeggen dat er een ondertussen een luxekamer (eenpersoonskamer) vrij gekomen was! Dat was het leukste nieuws dat we de laatste dagen/uren gehoord hadden!
Terwijl ze de luxekamer aan het kuisen waren heeft mama dan al mijn knuffels, kleertjes, kleurtjes, .... weer ingepakt. Tot onze grote vreugde mochten verhuizen!
Enkele kamers verder ging er een deur open waar we dan binnen mochten gaan. Het leek wel een PALEIS! Mama had een volautomatisch bed en de verpleegster zei dat die veldbedjes enkel voor de mensen waren die zich niks beter konden permiteren. Ook ontsmettingsalcohol hadden we nu! Dat was er ook niet op die andere kamer ... Erg he!
Gelukkig hadden we nu een ruimere kamer, met ademruimte! Mama haar bed kon op hoogte met mijn bed gezet worden. Zo moest er maar 1 kant van mijn bed omhoog en lag ik dus eigenlijk in 1 zelfde bed met mama! Nu kon ik s'nachts dus lekker dicht bij mama liggen! We hadden nu ook een eigen verzorgingskussen, niet 1 om met 4 mensen te delen, een eigen douche, ... WAUW !! Ineens werden simpele dingen echt als luxe ervaard!
Terwijl mama onze koffer wilde uitladen kwamen ook tante Katrien en nonkel Steve binnen.
Ineens had ik ook geen kamerplicht meer (in die andere kamer moest ik in de kamer blijven) en mochten we zelfs naar de cafetaria! Die was ook gelegen in het grote ziekenhuis dus dat was telkens een hele uitstap! Gelukkig, zo ging de tijd goed voorbij! We zijn dan met zen allen naar de cafetaria gegaan en daar heb ik een lekkere chocomelk gedronken!
Dan weer de hele weg trug naar het andere ziekenhuis en dan was het bezoekuur alweer over. Iedereen is dan naar huis gegaan en wij weer naar mijn mooie kamer. We voelden ons daar zoveel beter!
Mama heeft mij dan gewassen , mijn voetje werd verzorgt, ondertussen had ik al twee grote blauwe blazen en kleintjes die aan het opkomen waren. Mijn pyama aangedaan en lekker met zen drietjes het bed in. Slapen klonk weer mooier dan het eigenlijk was, want ik heb na mijn flesje melk nog enkele uurtjes zitten spelen in mijn bed, over mama en papa kruipen, ... Uiteindelijk ben ik dan in slaap gevallen en is papa naar huis gegaan.
's nachts kwamen ze dan enkele keren medicijnen in mijn baxter doen, en telkend die op waren begon dat ding te piepen. Mama werd telkens wakker maar gelukkig sliep ik daar door!
DAG 3
Om 8u kwamen ze mijn medicijnen geven en mijn voet verzorgen. Maar ik sliep nog als een roosje dus ze gingen later trugkomen. Iets nadien werd mijn ontbijt gebracht en dan ben ik wakker geworden. Ik heb dan samen met mama enkele boterhammetjes gegeten en een lekker yoghourtje. Terwijl we nog aan het eten waren en nog in onze pyama zaten kwam de dokter langst. Hij verschoot weer van die blauwe blazen maar was positief over de rest van mijn huid. Het rode gedeelte van de ontsteking was minder geworden en het was niet meer verder uitgebreid. De antibiotica begon zijn werk te doen.
Als het zo verder ging mocht ik zondag naar huis!
Verder begonnen ze mijn blaasjes te behandelen als exceem. 3X per dag een doekje met een product erop tegen de blaasjes houden om die uit te drogen en dan een windel errond met zalf aan. Ondertussen had ik dus nog altijd niet gestapt en soms begin ik daar toch wel serieus ambetant van te worden!
Mijn baxter zat niet goed meer en ze gingen hem opnieuw komen steken + nog een keertje bloed nemen om te kijken of mijn infectie geminderd was. Ze hebben dan 1 x in mijn rechterhand geprikt, 1 keer in mijn linker, 1 x in mijn voet en dan hebben ze iemand anders gestuurd. Ik was zo kwaad op die verpleegsters! Ze deden mij zo een pijn! Dan kwam er een andere verpleegster en die prikte gelukkig van de eerste keer juist! 1 prik voor de bloedafname en in hetzelfde gaatje hebben ze ook de baxter gestoken. Die stak nu dus in mijn voet inplaats van mijn arm dus ik had mijn beide handjes weer vrij!
Een beetje later kwam er een meneer naar de kamer en die kwam zeggen dat ik in de speelruimte mocht komen spelen. Daar zijn we dan nog naartoe gegaan voor een halfuurtje. Daar heb ik nog gespeeld met Amanie, een meisje dat op onze eerste kamer lag.
Om 11.30u moesten we weer naar onze kamer.
Dan is papa aangekomen in het ziekenhuis. Hij had nog tekenbladen van bumba, nijntje, pooh, plop,... bij dus ik had weer wat te doen!
Ineens spoot er letterlijk bloed uit mijn been! Een deel van het buisje dat aan mijn been hing was losgekomen en daardoor spoot er bloed uit. Was effe korte paniek maar was even snel weer opgelost!
Onverwachts kwam nonkel Steve nog een keertje langst. Tante Katrien was naar de gyneacoloog en ze ging vandaag een 3D echo laten doen.
Dan was het weer tijd voor het middagmaal!
Dan is mama een beetje speelgoed uit de speelruimte gaan halen en dan was het middagdut-tijd. Na een beetje spelen op mijn bed ben ik dan in slaap gevallen en ondertussen belde nonkel Steve of hij samen met tante Katrien de 3D-echo's van hun kindje mochten komen laten zien aan de peter (onze papa).
Het word een meisje!
Joepie ik krijg een vriendinnetje!
Tante Katrien en nonkel Steve hadden een grote bumba bij! Ik was er eerst van geschrokken omdat ik ze niet had zien binnenkomen en juist wakker was maar ik ben er wel erg blij mee!
Tante Katrien en nonkel Steve waren enkele minuten buiten en daar was Wendy! Zij had een supermooie kleurboek van Bumba bij en een stickerboek van Bumba! Dankjewel!
Dan was het weer tijd voor het avondeten en werd men voetje verzorgd enzo ...
Daarna zijn we nog samen naar de cafetaria geweest en daar hebben we lekkere spagettie gegeten. Ik werd het stilzitten soms een beetje beu en dat was er stilletjesaan ook aan te merken!
Rond 20.00u is Wendy dan naar huis gegaan en was het weer wastijd, flesjestijd en eettijd! Weer nog een hele tijd spelen in bed, rondkruipen, het zotteke uithangen en uiteindelijk ben ik dan rond 22.30u in slaap gevallen. Papa is dan naar huis gegaan. Mama heeft nog effe tv gekeken tot ze om 23.30u voor de laatste keer mijn medicijnen in de baxter kwamen doen en dat dan daarna het gepiep werd afgezet.
Ook die nacht heb ik doorgeslapen!
DAG 4
Ook vandaag lag ik nog te slapen als ze de ochtend verzorging kwamen doen. Lekker ontbeten en daar was papa! Dan heb ik nog flink gespeeld en gekleurd en dan was de dokter er.
De resultaten van mijn bloed waren goed, dus als de baxter loskwam hoefden ze hem niet meer trug te plaatsen maar mocht ik overschakelen op antibiotica in een siroop. Mijn huid rond de blauwe blazen ging er weer normaal uitzien. Nu was het afwachten hoe het evolueerde ...
Dan zijn we een wandelingetje gaan maken in het ziekenhuis en was het snel tijd voor het middagmaal. Zin in een middagdutje had ik niet en heb dan nog gespeeld in mijn bed tot een uur of 16u. Dan was ik eindelijk in slaap gevallen en moesten ze mijn voetje verzorgen. Ik was dan ook efkes heel slecht gezind! Dan is bonnie weer op bezoek geweest en daarna waren ze er alweer met het avondmaal. Daarna zijn we een grote wandeling gaan doen! Met de baxter het ziekenhuis uit! Frisse lucht deed deugd!
Dan zijn we lekkere lasagne gaan eten in de cafetaria maar mijn buikje was al vol!
Trug op de kamer begon mijn baxter steeds te piepen en zagen ze dat hi niet goed meer in mijn voet zat. Hij mocht eruit!
Wat en verademing dat dat was! Ik was precies herboren! Na niet meer gestapt te hebben van dinsdagavond (nu waren we zaterdagavond) ging er weer een hele nieuwe wereld open! Ik klom overal op, kroop in de kasten, de douche, ... Ik was vrij!
Normaal was het dan weer wastijd maar omdat ik nu juist weer 'vrij' was zijn we nog naar de tuin in het ziekenhuis geweest en heb ik nog in de speeltuin gespeeld.
Dan heeft mama mij gewassen en heb ik nog even in bed gespeeld met papa.
Mama heeft dan het meetste van de kleertjes, toiletgerief, ... ingepakt want morgen mochten we waarschijnlijk naar huis!
Dan hebben we nog even lekker samen gespeeld op het bed en dan ben ik rond 23u gaan slapen.
Papa is naar huis gegaan, mama is ook gaan slapen!
Deze nacht geen tetuut meer van die vervelende baxter!
DAG 5
Mama was al vroeg wakker en heeft dan naar een film op tv gekeken (hadden daar PRIME). Alles was ingepakt dus veel had mama niet meer te doen.
Papa was onderweg naar het ziekenhuis en dan heb ik samen met mama ontbeten.
Er was ook nog een boterhammetje voor papa over en dan een lekker stuk chocola (koetjesreep) als nagerecht!
Iedereen was een beetje zenuwachtig want vandaag zouden we misschien naar huis mogen!
We vroegen aan de verpleegster of ze een gedacht had wanneer de dokter zou komen. Het is zondag, en dan slapen de dokters ook graag uit kregen we als antwoord. Dat beloofde een lange voormiddag te worden! Gelukkig had ik die vervelende baxter niet meer, en ik kon ik vrij rondlopen. Heb wel 20 x door de gang gelopen en was iedereens hartediefje!
Een centje in de drankautomaat steken en op de knop drukken voor een blikje cola voor mama kon ik ondertussen al zeer goed!
Als je zo op de dokter zit te wachten duren de uren lang!
Rond 11u is de dokter dan langstgekomen en we mochten naar huis!
Ik moet nog wel op controle komen maar mama vond dat ze de blaasjes nu zelf kon verzorgen dus met een beetje aandringen mochten we naar huis.
De verpleegster kwam nog enkele papieren in orde brengen, we hebben daar nog lekker gegeten en zijn dan doorgegaan!
Beneden nog een papier afgeven aan de balie en we waren 'ontslagen'!
Een foto van een stuk van mijn voetje:
| 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten